دبستاني كه بودم هر وقت كه براي خريد مي‌فرستادنم ، من از خونه تا مغازه پول رو توي مشتم مي‌گرفتم و تمام طول راه رو هم هي تكرار مي‌كردم كه چي‌ مي‌خوام تا يادم نره.

يه بار قرار بود كه برم نانوايي و 20 تا لواش بخرم .

طبق معمول هميشه پول رو گرفتم تو مشتم و رفتم .

نون رو گرفتم و برگشتم ، تو راه برگشت ، نزديكي‌هاي خونمون بود كه يك دفعه يخ كردم !

يه چيز ترسناكي رخ داده بود ، من نون رو گرفته بودم و الان هم تو راه برگشت بودم اما دستم هنوز مشت بود !

 با ترس و لرز مشتم  رو باز كردم و پول رو تو دستم ديدم .

ترس همه وجودم رو گرفته بود.

من پول نانوايي رو نداده‌ بودم و برگشته بودم.

بدون هيچ قيد و شرطي فكر مي‌كردم كه دزدي كردم و الان من يه دزد هستم و اگه بگيرنم واويلا ميشه.

جالب توجه‌ترين نكته اين داستان ؛ عملكرد بعد من بود:

.

.

.

.

من پول رو پرت كردم توي باغچه همون كنار و با نون ها فرار كردم !

شهامت اينكه برگردم و پول رو تحويل بدم و بگم كه ببخشيد يادم رفت رو نداشتم چون فكر مي‌كردم برگشتن همانا و به عنوان دزد دستگير شدن همان.

از طرفي نمي‌تونستم وجود اين پول رو پيش خودم مشروع فرض كنم اين بود كه پول رو انداختم كنار و فرار كردم.

بعدها ؛ كه بزرگتر شدم خيلي پيش خودم اين رفتارم رو روانكاوي كردم و سعي كردم از بيرون قضيه رو نگاه كنم تا بتونم خودم رو بيشتر بشناسم. و الان حس مي‌كنم اين خصلت كه عامل چنين رفتاري ميشه رو هنوز هم با خودم دارم و هنوز هم توي خيلي از مسائل به همين شيوه عمل مي‌كنم. با این تغییر که بعضی وقتها پول و نون رو باهم ول میکنم و فرار میکنم.

فقط اينو ميدونم كه همه چيز براي من از اون روزي شروع شد كه

شروع كردم به نوشتن منطق الطير . . .

اونم به انگيزه اينكه يه چيزي رو بنويسم و تمرين كنم تا خطم خوب شه !

خوب بازي روزگاره ديگه ؛     

خطم خوب نشد ولي ؛

تو كوچه پس كوچه‌هاي منطق الطير موندم و زندگيم ذره ذره عوض شد

و خلاصه هنوز هم دارم مي‌نويسمش .

مرحبا اي هُدهُدِ‌ هادي شده . . .